Përballja mes Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Republika Popullore e Kinës po bëhet gjithnjë e më e dukshme në të ashtuquajturin “zinxhirin e parë të ishujve”, harkun strategjik që shtrihet nga Japonia deri te Filipinet, përmes Tajvanit, dhe që konsiderohet si vijë natyrore përmbajtjeje ndaj zgjerimit detar të Pekinit në Paqësorin Perëndimor. Në këtë kuadër, Uashingtoni dhe Manila kanë rritur ndjeshëm vendosjen e sistemeve raketore me rreze të gjatë dhe dronëve në arkipelag, duke e shndërruar Filipinet në një nyje kyçe të parandalimit rajonal. Ishulli i Luzonit, më i madhi dhe më i afërti me Tajvanin, është kthyer në pikë mbështetëse për sisteme të avancuara si Typhon Mid-Range Capability, i aftë të përdorë raketa Tomahawk dhe SM-6, si edhe dronët MQ-9 Reaper për mbikëqyrje në Detin e Kinës Jugore.
Strategjia mbështetet në konceptin e “parandalimit të shpërndarë”, me baza të shumta dhe sisteme të lëvizshme që synojnë të komplikojnë çdo plan operativ kinez kundër Tajvanit apo për ndryshim me forcë të ekuilibrit të fuqisë në rajon. Forcimi i bashkëpunimit sipas Marrëveshjes së Zgjeruar të Bashkëpunimit të Mbrojtjes (EDCA) i jep SHBA-së akses në baza në veri të Filipineve, rreth 190 kilometra nga Tajvani, duke rritur avantazhin logjistik në rast krize në Ngushticën e Tajvanit.
Kjo prani krijon një pengesë të besueshme ndaj forcave kineze dhe mbron linjat detare të komunikimit që janë jetike për tregtinë globale. Për Manilën, rritja e bashkëpunimit ushtarak me Uashingtonin përfaqëson jo vetëm një garanci sigurie, por edhe një sinjal politik për vendosmërinë e saj për të mbrojtur sovranitetin në Detin e Kinës Jugore. Në të njëjtën kohë, kjo lëvizje rrit tensionet me Pekinin dhe e vendos Filipinet në qendër të rivalitetit strategjik midis dy fuqive më të mëdha të botës.
