Një konflikt në Paqësor mund të mos i ngjajë një lufte konvencionale, por të marrë një formë tjetër, në këtë kohë konfliktesh hibride. Kjo del nga deklaratat e komandantit të Special Operations Command Pacific (SOCPAC) gjatë një takimi mbi “luftën e parregullt” në ishujt Havai. Sipas ekspertëve ushtarakë, epërsia ushtarake konvencionale e Shteteve të Bashkuara mund ta shtyjë një kundërshtar të shmangë përplasjen e drejtpërdrejtë me Uashingtonin.
Pikërisht aftësia amerikane për të “fituar” një luftë tradicionale mund të nxisë përdorimin e formave të luftës së parregullt, me veprime sulmuese nën pragun e një konflikti të hapur. Këto janë premisat dhe një nga “problemet strategjike” kryesore të ngritura nga gjeneral brigade Michael Rose, komandant i SOCPAC, gjatë Indo-Pacific Irregular Warfare Symposium.
Superioriteti ushtarak si nxitje për luftën e parregullt
Sipas Defense One, sa më efektive të bëhen Shtetet e Bashkuara në zhvillimin e një lufte konvencionale, aq më të mëdha mund të jenë arsyet që një kundërshtar potencial të zgjedhë mjete të tjera. “Nëse një kundërshtar mendon se një përballje e drejtpërdrejtë ushtarake me Shtetet e Bashkuara ose aleatët tanë mund të përfundojë keq për të, kjo nuk do të thotë domosdoshmërisht se konkurrenca zhduket”, shpjegoi Rose. Kundërshtari kryesor teorik i Amerikës dhe aleatëve të saj në Paqësor është Republika Popullore e Kinës, ndërsa në vend të dytë renditet Koreja e Veriut.
Sipas Rose, kundërshtarët do të kërkojnë dobësitë e sistemit amerikan, do të veprojnë nën pragun që mund të shkaktojë një përgjigje të drejtpërdrejtë ushtarake dhe do të shfrytëzojnë paqartësinë. Për këtë mund të përdorin proxy, operacione informative, presion ekonomik, kapacitete kibernetike, forca detare dhe mjete të tjera asimetrike. “Me fjalë të tjera, epërsia jonë konvencionale mund të rrisë në fakt nxitjen që kundërshtarët tanë të përdorin luftën e parregullt”, përmblodhi komandanti i SOCPAC.
Në Indo-Paqësor, ku parandalimi është një nga prioritetet kryesore të forcave amerikane, analistët ushtarakë konsiderojnë të mundshme përshkallëzimet që lidhen me situatën delikate të Tajvanit. Sipas Rose, Shtetet e Bashkuara duhet të jenë në gjendje jo vetëm të luftojnë më mirë se kundërshtarët e tyre, por edhe të mendojnë më shpejt dhe më efektivisht.
Nga armët autonome te “fushatat autonome”
Një nga përgjigjet e mundshme do të kalonte përmes një qasjeje tjetër ndaj sistemeve autonome. Gjenerali foli për nevojën për të kaluar nga sistemet autonome individuale te “fushatat autonome”, nga sistemet e sofistikuara drejt rrjeteve të shpërndara dhe nga kapacitetet ekskluzivisht amerikane drejt ekosistemeve që përfshijnë aleatët dhe partnerët. Sipas Rose, Shtetet e Bashkuara duhet të kalojnë nga sistemet autonome te fushatat autonome, nga sistemet e sofistikuara te rrjetet e shpërndara dhe nga parandalimi konvencional te një parandalim i bazuar në rezistencë dhe aftësi për ta mohuar efektivitetin e kundërshtarit.
Pyetja nuk duhet të jetë vetëm se sa sisteme autonome do të nevojiten për të fituar një luftë të ardhshme, por se si këto teknologji mund të ndihmojnë në formësimin e konkurrencës që po zhvillohet që tani. Problemi themelor i Indo-Paqësorit është shkalla. Distancat janë të jashtëzakonshme dhe vendet me rëndësi strategjike janë aq të shumta, saqë nuk është e mundur të garantohet një prani e vazhdueshme kudo.
Rreziku i garës teknologjike
Futja e teknologjive të reja nuk duhet të kthehet në një garë të pakontrolluar drejt sistemeve gjithnjë e më të avancuara, pa marrë parasysh kontekstin në të cilin do të zhvillohej beteja. Gjeneralmajori Jeffrey Van Antwerp, i cili në fillim të gushtit ia dorëzoi komandën e SOCPAC gjeneralit Rose, paralajmëroi se nuk duhet të blihen teknologji të reja përpara se të përcaktohen qartë objektivat dhe mënyra se si ato do të përdoren. “Ci mund të lihet të merret nga përpjekja për të marrë teknologjinë më të mirë, pa bërë gjërat themelore të nevojshme për ta shfrytëzuar atë siç duhet”, shpjegoi Van Antwerp.
Admirali Frank Bradley përshkroi një situatë ku hapësira kibernetike po “militarizohet”, mjedisi virtual po ndryshon vazhdimisht, aftësitë e mbikëqyrjes hapësinore po bëhen gjithnjë e më të kontestuara dhe spektri elektromagnetik po shndërrohet në një tjetër fushë rivaliteti. Këtyre elementeve u shtohet edhe shfaqja e shpejtë e inteligjencës artificiale agjentike, sistemeve të afta të planifikojnë dhe të ndërmarrin veprime në mënyrë autonome për të arritur objektiva komplekse.
Një betejë për epërsinë vendimmarrëse
Informacioni përbën fillin lidhës të transformimeve që po ndodhin. Zëvendëskomandanti i Indo-Pacific Command (INDOPACOM), gjenerallejtënant George Rowell, u rikthye te tendencat që po ndryshojnë natyrën e konfliktit modern. Tendenca më e madhe, sipas Rowell, është “dominimi absolut i informacionit në epërsinë e vendimmarrjes”.
Forcat amerikane duhet të jenë në gjendje të vëzhgojnë, orientohen, vendosin, veprojnë dhe mësojnë më shpejt se kundërshtari. Ajo që komandantët amerikanë në Indo-Paqësor po nënvizojnë është më e gjerë se thjesht futja e dronëve, inteligjencës artificiale apo sistemeve autonome. Sfida është të kuptohet si mund të përdoren këto teknologji në një konkurrencë ku epërsia konvencionale e Shteteve të Bashkuara mund t’i shtyjë kundërshtarët të kërkojnë forma përballjeje në të cilat kjo epërsi bëhet më e vështirë për t’u ushtruar.
