Pas vitesh zhvillimi, testimi dhe thashethemesh të pakonfirmuara, raketa e re AIM-260 Joint Advanced Tactical Missile (JATM) është shfaqur në imazhe publike për herë të parë, duke shënuar një hap të rëndësishëm në evolucionin e superioritetit ajror të SHBA-së. Raketa, e cila synon të zëvendësojë gradualisht AIM-120 AMRAAM , synon të jetë një nga programet më të përparuara të Pentagonit në fushën e luftimeve ajër-ajër përtej rrezes vizuale (BVR ). Shfaqja e saj, sipas disa analistëve ushtarakë, jo vetëm që përfaqëson një risi teknologjike, por gjithashtu nxjerr në pah përshpejtimin e vazhdueshëm strategjik në zhvillimin e raketave ajër-ajër të gjeneratës së re, të cilat janë bërë gjithnjë e më qendrore për doktrinat moderne të parandalimit dhe superioritetit hapësinor.
Ajo që dimë
Informacioni mbi aktivitetet e fundit të testimit del nga fushatat eksperimentale të kryera më 13 maj në Bazën Ajrore Eglin, Florida, një nga qendrat kryesore të SHBA-së për zhvillimin aeronautik dhe të raketave. Gjatë këtyre operacioneve, u vu re një F/A-18F Super Hornet që i përkiste skuadronit eksperimental VX-31 të Marinës Amerikane , duke operuar në një konfigurim vlerësimi me sistemin e ri të armëve të instaluar nën trup, pranë hyrjes së ajrit në të djathtë. Avioni i përdorur në testime u konfigurua sipas standardeve tipike të programeve të avancuara të certifikimit, me përdorimin e një rezervuari qendror karburanti FPU-13/A të modifikuar të integruar me një sensor IRST (Kërkim dhe Gjurmim Infra të Kuqe) , si dhe pod telemetrie të montuara në majat e krahëve për mbledhjen dhe analizën e të dhënave të fluturimit. Këto janë instrumente thelbësore në fazat e validimit aerodinamik dhe elektronik të sistemeve të reja të armëve. I gjithë objekti në Eglin , falë afërsisë me zona të mëdha të hapësirës ajrore operacionale mbi Gjirin e Meksikës, ka qenë prej kohësh një qendër strategjike për testime, eksperimentime balistike dhe programe të klasifikuara.
Publikimi i këtij informacioni tregon se programi AIM-260 tani ka arritur një fazë të avancuar zhvillimi, duke iu afruar pjekurisë së plotë operacionale. Informacioni që del nga testet dhe analizat e specializuara tregon gjithashtu praninë e mundshme të një koke luftarake me shpërthyes të lartë dhe një sistemi shtytës raketash me shumë impulse . Kjo zgjidhje do t’i lejonte raketës të ruante shpejtësi dhe energji të lartë edhe në fazën përfundimtare të angazhimit, duke përmirësuar ndjeshëm aftësinë e saj për të kapur objektiva shumë të manovrueshëm ose që largohen me shpejtësi. Megjithatë, shumë detaje në lidhje me sistemin e udhëzimit mbeten konfidenciale. Megjithatë, analistët besojnë se përdorimi i një radari aktiv të gjeneratës së re të mbështetur nga navigimi inercial dhe përditësimet GPS është i mundshëm , një evolucion i drejtpërdrejtë i aftësive të prezantuara me AIM-120D .
Përgjigja amerikane ndaj konkurrencës së re në raketat BVR
Zhvillimi i AIM-260 është pjesë e një transformimi më të gjerë të luftës ajrore bashkëkohore. Në vitet e fundit, fuqitë e mëdha ushtarake kanë rritur investimet në raketa ajër-ajër me rreze shumë të gjatë veprimi, duke synuar neutralizimin e objektivave armiqësore shumë kohë përpara kontaktit vizual. Sipas burimeve ushtarake amerikane, evolucioni i sistemeve moderne kineze, veçanërisht PL-15 dhe PL-17 më i përparuar , ka kontribuar në përshpejtimin e programit JATM . Objektivi kryesor është të zgjerohet diapazoni i angazhimit përtej kufijve të arritur nga AIM-120 , i cili tani konsiderohet afër potencialit maksimal evolucionar të lejuar nga arkitektura e tij origjinale.
Vlerësimet më të besueshme i atribuojnë raketës së re një rreze veprimi prej më shumë se 220 kilometrash , një vlerë që do t’u lejonte aseteve amerikane të ruanin një avantazh operacional në luftimet me rreze të gjatë veprimi kundër avionëve të gjeneratës së re. Paralelisht, Pentagoni po e integron sistemin në një rrjet operativ të bazuar në bashkimin e sensorëve , lidhjet e të dhënave të përparuara dhe bashkëpunimin midis platformave ajrore detare dhe hapësinore. Në këtë kontekst, raketa konsiderohet një element qendror i strategjisë së ardhshme amerikane për të ruajtur epërsinë ajrore në teatrot e karakterizuara nga konkurrenca strategjike më e fortë.
