Kjo gjysmë e parë e kapitullit të ri të konkurrencës midis fuqive të mëdha u fitua nga SHBA. Ata fituan, duke mos dhënë asgjë në negociatat për të ashtuquajturat garanci të sigurisë. Ata e bindën Rusinë të vepronte me impuls, në mënyrë të paarsyeshme, duke turbulluar vizionin e saj dhe duke e shtyrë atë të konsideronte pushtimin e Ukrainës si të vetmen mënyrë të mundshme për të siguruar krahun jugperëndimor, nga një zgjerim i mundshëm i Aleancës Atlantike. Joe Biden , një veteran i Luftës së Ftohtë, ka prodhuar një kurth me potencial të lartë destabilizues, në të cilin Vladimir Putin i acaruar është hedhur me kokë, i krijuar për t’i siguruar Shteteve të Bashkuara një mal fitimesh pa kosto. Sepse kostot e operacionit, me të vërtetë, janë dhe do të përballohen të gjitha nga Kremlini, përveç surprizave. Është thënë shumë për objektivat reale ose të supozuara të Federatës Ruse në Ukrainë dhe, ndoshta, pak është diskutuar në opinionin publik se cilat janë objektivat strategjikë të Shteteve të Bashkuara. Nëse Ukraina përfaqëson një interes themelor strategjik për Rusinë, siç përsëriti profesori John J. Mearsheimer i Universitetit të Çikagos, nga perspektiva e SHBA-së, sipas Brzezinski, ish-këshilltar i sigurisë kombëtare në presidencën Carter, “Ukraina është një gur i rëndësishëm në tabelën e shahut euroaziatik”, kontrolli i së cilës duhet “të bëjë të mundur dominimin e botës”. Në një botë të pas Luftës së Ftohtë nën sundimin gjeostrategjik të SHBA-së, Brzezinski e identifikoi Ukrainën, së bashku me Azerbajxhanin dhe Uzbekistanin, si shtetin “që meriton mbështetjen më të fortë gjeopolitike të Amerikës”. Shtetet e Bashkuara, që nga viti 2014 e në vazhdim, kanë armatosur – dhe trajnuar – ushtrinë ukrainase me armë gjithnjë e më të sofistikuara dhe vdekjeprurëse, të cilat tani po u japin shumë telashe rusëve.
