Për dekada me radhë, lufta midis Rusisë dhe NATO-s trajtohej si një skenar abstrakt — një ushtrim teorik, diçka që planifikuesit e analizonin, por që udhëheqësit e konsideronin të pamundur.
Ajo epokë ka marrë fund.
Lufta në Ukrainë ka treguar se:
Rusia është e gatshme të zhvillojë luftë konvencionale në shkallë të gjerë në Evropë
Infrastruktura civile është një objektiv legjitim në doktrinën e Moskës
Sulmet kibernetike, sabotimet dhe dezinformimi i paraprijnë goditjeve kinetike
Gjeografia ka sërish rëndësi
Në këtë realitet, Gjermania nuk është periferike. Ajo është qendrore.
Roli i Gjermanisë si korridori kryesor i tranzitit i NATO-s e bën atë një nyje kritike — dhe nyjet kritike goditen të parat. Jo sepse lufta dëshirohet, por sepse lufta moderne synon të paralizojë lëvizjen përpara se forcat të mbërrijnë.
Ta quash këtë “të mendueshme” nuk është përshkallëzim. Është pranim i realitetit.
Përgatitja nuk e fton konfliktin.
Mohimi po.
Evropa nuk po ecën më në gjumë. Ajo po përshtatet — ngadalë, në mënyrë të pabarabartë, por qartësisht — me një botë ku parandalimi duhet të mbështetet nga gatishmëria, dhe ku paqja ruhet jo nga shpresa, por nga përgatitja.
E paimagjinueshmja nuk erdhi brenda natës.
Ajo erdhi kur realiteti ndryshoi — dhe të shtirurit sikur jo, pushoi së qeni një mundësi.
