Aleksandër Vuçiç është vendosur “me shpatulla pas muri” për shkak të Kosovës dhe sanksioneve kundër Rusisë. Mediat kroate i kanë kushtuar një artikull situatës në Beograd. Në shkrimin e tyre thuhet se “Gabriel Escobar, i dërguari special i SHBA-së për Ballkanin Perëndimor, deklaroi qartë se qëllimi përfundimtar i dialogut është njohja reciproke e dy vendeve. Vuçiç i tha atij në Instagram të “ëndërronte” dhe iu drejtua recetës së tij të provuar dhe të përdorur: shtyrje, zvarritje, shmangie dhe përpjekje për të vazhduar sa më gjatë në karrigen e pushtetit. Kështu gjeti një formulë “shpëtuese” dhe shpalli zgjedhje të parakohshme në shtator dhe rikthimin e tij në karrigen e kryeministrit. Ai aktualisht po kryen mandatin e tij të dytë presidencial dhe sipas Kushtetutës është edhe i fundit i tij, ndonëse tashmë ka pasur propozime për të bërë të njëjtën gjë si Putini, pra për të bërë ndryshime kushtetuese që do të anulonin mandatet dhe do të fillonin gjithçka nga e para. Këto ditë ai bëri dramën në debatin parlamentar për Kosovën dhe tha se mund të vendosë sanksione ndaj Rusisë, nëse nuk i merr vetë dhe se “kurrë nuk do ta njohë Kosovën”, ndaj tani që ka pranuar Propozimi i BE-së, nuk ka ku të shkojë. Ai duhet të rikrijojë atmosferën e tensionit.
Vuçiç luan me kartën e Rusisë
Domethënë, duke i arsyetuar zgjedhjet, Vuçiç përsëri do të thotë se nuk mund të bëjë asgjë para formimit të qeverisë së re, se nuk ka mandat për vendime kaq të rëndësishme e të ngjashme. Kujtojmë se pas zgjedhjeve të vitit të kaluar, atij iu deshën gati tetë muaj për të formuar qeverinë, edhe pse kishte një situatë të pastër tashmë disa ditë pas zgjedhjeve. Tani ai do t’i bënte të gjitha përsëri, dhe nëse funksionon për të, do ta zvarrit thellë në vitin 2024, dhe deri atëherë, ai mendon, ndoshta Putini do të bëjë diçka në Ukrainë që do t’i shkonte për shtat atij. Duhet pranuar që për momentin të luajë me kartën e Rusisë nuk po i shkon mirë, megjithëse është këmbëngulës. Kjo është manovra e preferuar e Vuçiçit, zgjatja, sepse në fakt, pavarësisht se është në pushtet për më shumë se dhjetë vjet, shtrirja e tij më e madhe është “të mos bëjë asgjë” dhe të zvarritet. Ai vazhdon të përsërisë të njëjtën gjë nëse ikën dhe mendon se është i zoti në këtë, dhe çështja është vetëm të qëndrojë në pushtet sa më gjatë të jetë e mundur. Vuçiç nuk është një politikan që ndërton, ai funksionon duke krijuar vazhdimisht një atmosferë alarmante dhe jofunksionale dhe duke u paraqitur si i vetmi që mund ta nxjerrë Serbinë nga situata që, nëse është absurde, po e prodhon vazhdimisht.
Ndërhyrjet e Putinit
Vuçiç bëri të gjithë vendin, duke përfshirë një pjesë të mirë të serbëve, pengjet e tij dhe politika në të cilën ai mbështetet është ende në pozitat që kishte para luftërave ballkanike në fillim të shekullit të 20-të ose ka mbajtur që nga shekulli i 19-të: zgjerimi territorial, dalja në det, të gjithë serbët në një shtet, shteti qendror i Ballkanit dhe “bishtaja” e ngjashme e “botës serbe” në gjurmët e politikës së sotme retrograde neo-perandorake dhe neo-koloniale të Vladimir Putinit. Do të shohim se deri ku do të shkojë ai, sepse Uashingtoni dhe Brukseli vendosën t’i japin fund “sagës së Kosovës” dhe ta detyrojnë atë të vendosë sanksione ndaj Rusisë sepse BE-së do t’i mbesin “paratë”. Ai është më pak i shqetësuar për faktin se negociatat e anëtarësimit do të jenë në akull . Gjithsesi, ai vazhdimisht thekson se vetëm rreth 40 për qind e serbëve janë pro anëtarësimit në BE, por ai është i vetëdijshëm se mund të mbetet pa investime dhe pa qasje në fonde. Por tani do të vononte sërish, sepse mendon se në këtë moment më e rëndësishmja për SHBA-në është që Serbia të shkëputet nga Rusia, ndaj kërkon të blejë kohë. Ai mund të vendosë sanksione kundër Rusisë, por ai ka thënë shumë herë se nuk do ta bëjë, dhe në Serbi ishte ai që krijoi një mjedis pro-rus ose pro-Putin, se duhet të bëhen disa përgatitje, dhe ai është frikë edhe nga reagimet e ashpra nga Moska. Kuptohet, të paktën në rrafshin sipërfaqësor, ata reaguan mjaft mirë ndaj kësaj mundësie, por kur kjo mundësi u paralajmërua disa herë më parë, Moska dërgoi mesazhe mjaft të qarta se shumë lehtë mund ta kthejë “politikën e saj kosovare”.