Kina ka kaluar vitet e fundit duke e konsideruar Iranin si një shtyllë qendrore të strategjisë së saj në Lindjen e Mesme, duke investuar politikisht, ekonomikisht dhe energjetikisht në një partneritet që vlerësohet deri në 400 miliardë dollarë.
Ky orientim u formalizua në vitin 2021, kur Pekini dhe Teherani nënshkruan një marrëveshje bashkëpunimi strategjik 25-vjeçar që përfshinte projekte në energji, porte, hekurudha dhe infrastrukturë të lidhura me iniciativën “Një Brez, një Rrugë”. Në të njëjtën kohë, Kina u bë blerësi kryesor i naftës iraniane, duke absorbuar rreth 90% të eksporteve të saj të naftës bruto, çka i siguroi ekonomisë së Iranit një burim jetik të ardhurash pavarësisht sanksioneve perëndimore, ndërsa Pekinit energji me kosto konkurruese dhe një partner që sfidonte rendin rajonal të dominuar nga SHBA. Integrimi i Iranit në Organizatën e Bashkëpunimit të Shangait në vitin 2023 u pa si një hap tjetër drejt forcimit të këtij boshti politik dhe të sigurisë të mbështetur nga Kina. Megjithatë, zhvillimet e fundit ushtarake që kanë goditur infrastrukturën bërthamore dhe ushtarake të Iranit kanë nxjerrë në pah dobësitë e këtij basti strategjik. Sulmet dhe presioni ndërkombëtar kanë rritur pasigurinë rreth stabilitetit të vendit dhe kanë vënë në rrezik shumë nga projektet ekonomike dhe logjistike që Pekini kishte planifikuar në territorin iranian.
Për Kinën, problemi nuk lidhet vetëm me humbjet e mundshme financiare, por edhe me goditjen e një strategjie më të gjerë gjeopolitike: Irani shihej si një aktor i aftë për të mbajtur Lindjen e Mesme në tension të vazhdueshëm, duke detyruar Shtetet e Bashkuara të shpërqendronin vëmendjen dhe burimet nga Indo-Paqësori, rajon ku Pekini synon të zgjerojë ndikimin e tij.
