Sapo u tha, u bë. Kryeministrja japoneze Sanae Takaichi ka siguruar shumicën absolute në Dhomën e Ulët, duke forcuar kështu qeverinë dhe rolin e saj. Zonja e Hekurt, e afërt me Trump dhe ekipin e Maga-s, kishte thënë që kur mori detyrën nëntorin e kaluar se do të kërkonte konfirmim popullor. Dhe dje, kjo ndodhi. Koalicioni qeverisës fitoi dy të tretat e vendeve në zgjedhjet e parakohshme: përkrah Partisë së saj Liberal Demokratike (Jiminto), e cila mori pjesën më të madhe, ishte partneri i saj i vogël i koalicionit, Partia e Inovacionit të Japonisë. Shifrat janë mbresëlënëse, duke pasur parasysh se me 300 vende barazoi rekordin e vendosur në vitin 1986 nën qeverinë e Yasuhiro Nakasone, i cili mori të njëjtin numër deputetësh në zgjedhjet për të dy dhomat.
Mantra e kryeministres
Kushdo që priste festime të shfrenuara u zhgënjye: Takaichi, besnik ndaj qetësisë thatcheriane, përsëriti mantrën e saj “punë, punë, punë”, duke njoftuar se nuk do të ndërronte anë: “Qeveria është formuar vetëm pak më shumë se tre muaj. Ministrat janë njerëz që i zgjodha me bindje dhe po punojnë me gjithë forcën e tyre në këtë kohë. Nuk jemi në një situatë që kërkon ndonjë ndryshim të veçantë.” Këto zgjedhje forcojnë politikat e krahut të djathtë të Kryeministrit, të cilat, ndër të tjera, po pengojnë planet e Kinës në Tajvan, si dhe po konfirmojnë praninë e përgjithshme të Atlantikut në rajonin Indo-Paqësor, një zonë veçanërisht e ndjeshme për shkak të disa çështjeve të ndërlidhura. Nuk duhet harruar se Takaichi është karakterizuar nga një qasje vendimtare ndaj mbrojtjes së sovranitetit të Taipeit.
“Fanse” e Trump
Fjalët e para të Kryeministres pas mbylljes së qendrave të votimit duhen lexuar në këtë dritë, kur ajo kishte ndërmend të dërgonte një mesazh të qartë dhe shumëplanësh: “Jam sinqerisht mirënjohëse ndaj Presidentit Donald Trump për fjalët e tij të ngrohta”, shkroi ajo në X. “Pres me padurim të vizitoj Shtëpinë e Bardhë këtë pranverë dhe të vazhdoj të punoj së bashku për të forcuar më tej aleancën Japoni-SHBA”. Ajo shtoi se “potenciali” i “aleancës” midis Uashingtonit dhe Tokios “është i pakufizuar” dhe se marrëdhënia midis dy vendeve “bazohet në besim të thellë dhe bashkëpunim të ngushtë e të fortë”. “Urime të përzemërta për këtë sukses të rëndësishëm”, shkroi Giorgia Meloni , e cila vizitoi së fundmi Tokion, në X, duke kujtuar se Italia dhe Japonia “janë të bashkuara nga një miqësi e thellë dhe një partneritet strategjik që vazhdon të forcohet falë një marrëdhënieje besimi të sinqertë dhe bashkëpunimi konstruktiv”.
Kina si prioritet
Çështja kineze është më e ndjeshmja për Takaichi-n, që, në nëntor, braktisi traditën e gjatë të paqartësisë së Japonisë në lidhje me Tajvanin duke deklaruar në parlament se një sulm i Pekinit në ishull mund të provokonte një përgjigje ushtarake nga Tokio. Këto fjalë i shtynë autoritetet kineze të reagonin me force, konsulli i Pekinit në Osaka kërcënoi se “pa hezitim” do t’i priste kokën kryeministrit japonez, dhe, ndër masa të tjera, të anulonte fluturime të shumta midis dy vendeve. Qëndrimi i Takaichi-t nuk ishte rastësi.
Partia që ajo drejton është ndër mbështetëset më të zjarrta të militarizimit të Japonisë, dhe partneri i saj i koalicionit, Partia e Inovacionit, ka hapur gjithashtu një debat mbi mundësinë e ndarjes së armëve bërthamore me Shtetet e Bashkuara. Kjo iniciativë e fundit ka shkaktuar polemika dhe është një shenjë e klimës aktuale në Lindjen e Largët për shkak të rritjes së vendosmërisë së Kinës në rajon. Tokio nuk është i shqetësuar vetëm për lëvizjet e Pekinit kundër Tajvanit, të cilat, pavarësisht konsideratave të tjera, do të rrezikonin përhapjen në Japoni, qoftë edhe vetëm për shkak të pranisë së dhjetëra mijëra ushtarëve amerikanë në tokën e saj. Autoritetet japoneze janë gjithashtu të shqetësuara për një pushtim të mundshëm kinez të Ishujve Senkaku, të administruar nga Tokio, por të pretenduar nga Pekini. Viti 2027, viti që CIA parashikon se është ora X për një pushtim kinez të Tajvanit, zë një vend të rëndësishëm në kalendarin japonez të Thatcher.