Mandej im atë i shtypte gishtat
Që krraknin si dy arra;
Papritur fliste për ballistat
E njohur nëpër ara:
– Hajt, italiani dhe gjermani
Me plot xhandarë e bishtër,
Po ç’desh të merrte zjarr kazani
Me dreqër dhe ballistër?
Dhe pse s’e marrin vesh rrufjanët,
Se pema e lirisë
Nuk mbillet bashkë me gjermanët
Në kopshtin e shtëpisë?
Dhe veç të zotin do kjo pemë,
S’pranon të huaj kurrë,
Përndryshe s’mbush me kokrra dhenë,
Se degët lidhin gurë…
Ah, keq të vjen! Këta vëllezër
Po bëhen për t’u qarë,
Se paskan qenë aq mendjepjepër,
Sa s’kam ç’të them më parë!-
2.
Papritur një ballist në lumë
Vraponte vjedhur rraqet,
Im atë u nxeh, u bë furtunë,
Ia shkuli veç mustaqet;
Ia shkuli krejt, ia dha në dorë,
Në zall nën plep u ul:
-Dhe po i mbajte, mor i gjorë,
Vërtet sërish t’i shkul!
Ti pa mustaqe tërë jetën
Do mbetesh, or qyqar,
Ta thuash nesër të vërtetën
Si dole fitimtar.
Mos vidh, or dreq, na nxive faqet,
Je fis i vjetër shumë!
Hajt, merri rraqet, por mustaqet
Kujtim do t’i mbaj unë!…-
M’u qesh dhe qesha me tim atë
Dhe kokën ula heshtur,
Ai u ngrys si ngrys një natë
Dhe tha në plep mbështetur:
– Dëgjo, o bir, nuk vras ballistë,
Të thonë e çka të thonë,
Një vatër jemi, një grunjishtë,
Një pellg i gjakut tonë.
Veç streha jonë atje mbi udhë
Ka tre kushërinj ballistë,
Dhe gjyshja jote ther një pulë
Kur vijnë ata si miqtë.
Ndaj tyre pushkën s’e zbraz kurrë,
S’u djeg çatitë e pragjet,
Kur s’kam ç’t’u bëj, i tremb me gurë,
Pastaj u shkul mustaqet.
Kaq gjë e bëj për ta, o djalë,
Kaq gjë e s’bëj më shumë,
Ndokush prej tyre mund të dalë
Një çast më trim se unë…
Një tjetër gjë mund të ishte bërë:
Ballistat kur t’i zinim,
T’u shponim veshët me gjilpërë,
Në vesh një vëth t’u vinim.
T’i njihnin ç’burra kishin qenë
Dhe si e tundën malin
Tek lihnin tej si qen në hënë
Dhe mbrapsht e hipnin kalin.
Hajt, s’dihet ç’bëjnë e ç’nxjerrin bathët
Gjer nesër për të mjerët;
Do njihen ndofta dhe pa vathët,
Do mburren nga të tjerët;
“Ballistët vetë e ndezën luftën
Përgjakur me gjermanët
Dhe rastësisht në pjesë u futën
Në male partizanët…”-
Kështu e ka kjo botë e shkretë:
Del nesër një furtunë,
Një frikacak e ngre mbi retë,
Një trim e ul më gjunjë…-
