Një refugjate afgane që përdor emrin “Muskan” tha për “Neës18” se luftëtarët talebanë po përdhunojnë gra, si të gjalla ashtu edhe të vdekura.
Agjencia e “Neës18” e përshkroi Muskan si një vajzë që la punën e saj në Afganistan dhe iku në Nju Delhi pasi “jeta e saj u kërcënua nga një grup xhihadist”. Artikulli e thoshte me saktësi kohën se kur ajo u largua nga Afganistani.
“Kur ishim atje, morëm paralajmërime të shumta. Nëse shkoni në punë, jeni nën kërcënim, familja juaj është nën kërcënim. Pas një paralajmërimi, ata nuk do të jepnin një shans të dytë”, tha Muskan.
“Ata përdhunojnë edhe trupat e pajetë. Talebanëve nuk u intereson nëse personi është i vdekur apo i gjallë. Mund ta imagjinoni këtë? ” shtoi ajo. Muskan pohoi se talebanët po kapin gra nga “çdo familje” në qytetet që morën pushtetin dhe kishin plane të tmerrshme për çdonjërën që dyshohet se punonte për qeverinë federale afgane të mbështetur nga SHBA.
Sipas të njëjtit burim Shabana Basij-Rasikh, themeluese e shkollës së vetme të konviktit të të gjitha vajzave në Afganistan, dogji të dhënat e nxënësve të saj javën e kaluar për t’i mbrojtur ata nga talebanët.
Basij-Rasikh me trishtim kujton ndërtimin nga e para të shkollave për vajzat pasi Afganistani u çlirua nga talebanët në 2002.
“Mijëra vajza afgane u ftuan të shkojnë në shkollën më të afërt publike për të marrë pjesë në një provim të punësimit, sepse talebanët kishin djegur të gjitha regjistrat e studentëve femra për të fshirë ekzistencën e tyre. Unë isha një nga ato vajza”, tha ajo, duke mbajtur zi për kohën e errët që erdhi sërish në vendin e saj.
Krerët e opozitës britanike cituan raportet se luftëtarët talebanë po rrahin, përdhunojnë dhe vrasin gra që përpiqen të largohen nga Afganistani. Partia e Punës i kërkoi Sekretarit të Jashtëm Dominic Raab të ndërmarrë hapa më agresivë për të mbrojtur të evakuuarit.
Nga ana tjetër zyrtarët talebanë pretendojnë se regjimi i tyre i ri do të respektojë më shumë të drejtat e grave sesa ishte qeveria e mëparshme talebane. Anderlini sugjeroi se mizoritë ndaj grave të raportuara gjatë marshimit të talebanëve në Kabul mund të kishin qenë vepra të elementeve “të pabarabartë” që “nuk lidhen domosdoshmërisht me udhëheqjen”, ose udhëheqja thjesht mund t’i gënjejë gazetarët perëndimorë në lidhje me planet e saj për gratë e Afganistanit.
